Տարվա արխիվներ 2008

Աշխարհից կտրված` սահմանամերձ գոտում

Սառա Խոջայան Հացը երեխաների համար ամենակարևորն է Ձյունը կտրում է գյուղն աշխարհից «Բախտս բերել է, որ էրեխեքս բողոքող չեն…»,- ասում է 11 երեխաների մայրը Սեղանին խնձորով, տանձով ու սերկևիլով լի սկուտեղ է, ընկույզով ափսե: Երևանից եկած հյուրին սուրճ են հյուրասիրում, այնինչ տան 13 անդամները 4 օր է, հաց չեն կերել: «Ունեմ 11 երեխա՝ Ռազմիկ, Հերմինե, […]

Կարդալ ավելին →

Աղետի գոտում` լրացուցիչ դժբախտությամբ

Արփի Հարությունյան   Հակոբը դժբախտ պատահարից հետո այդպես էլ լիովին չապաքինվեց   Ընտանիքի միակ հույսն Աստվածն է կամ էլ Ձմեռ պապը Հակոբ Պապոյանի ընտանիքին ավելի շատ դժբախտություն է ընկել, քան սպիտակցիների մեծ մասին: Իսկ դա շատ է` հաշվի առնելով, որ այստեղի ընտանիքների մեծ մասը դեռևս չի թոթափել 1988-ի երկրաշարժի աղետալի հետևանքները: 35-ամյա Հակոբը ապրել է […]

Կարդալ ավելին →

Մի անհաջող քայլ ու մի ամբողջ կյանք` ապաքինվելու կամ զղջալու համար

Սուրեն Դեհերյան   Ինքնասպանության փորձից հետո Գարիկը մնաց առանց ձեռքերի Գարիկի ծնողները փորձում են չկորցնել լավատեսությունը 21-ամյա Գարիկ Միքայելյանը ձեռքեր չունի: Հինգ ամիս առաջ` հայոց բանակում ծառայելիս, նա ինքնասպանության փորձ է արել` այլևս չդիմանալով հրամանատարի ծեծին ու հոգեբանական ճնշմանը: Ինքնասպանությունը չի ստացվել, և բանակում զինծառայողների նկատմամբ հրամանատարական կազմի` լայնորեն տարածված դաժան վերաբերմունքի հերթական զոհը դառնալու […]

Կարդալ ավելին →

Ընտանիք, տան հիմքեր ու գարնան սպասում

Գայանե Մկրտչյան, Անահիտ Հայրապետյան   Ընտանիքը երախտապարտ է, որ գոնե այս տունն ունի Սիրուն են, չէ՞   «Այս պատերը արքայություն են մեզ համար» Լեռան գագաթին ծվարած ու մայրամուտի շողերով շաղախված գյուղը նմանվում է ոսկեզօծ պսակի: Կոտայքի մարզի Գեղարդ գյուղում աշունն իր իրավունքների մեջ է: Ջերմ արևը շոյում է գյուղի բերքառատ այգիները: Գեղարդի թիկունքում ասես շուրջպար […]

Կարդալ ավելին →

Գերության մեջ Շուշիում

Լուսինե Մուսայելյան «…Զարմանում եմ` ոնց ենք ողջ մնացել»,- ասում է Էլեոնորան` հիշելով անցյալի սարսափները Էլեոնորան ու նրա որդին Շուշի գալու առաջին օրը «Գերության ժամանակ` ծեծ, քաղց, ծաղրուծանակ, գերությունից հետո` մուրացկանություն, չքավորություն. սա է իմ մտապատկերում Շուշին»,- արտասուքն աչքերին պատմում է 53 -ամյա Էլեոնորան, ով 1994 թվականից տղայի հետ ապրում է Շուշիում: Էլեոնորան ու նրա որդին` […]

Կարդալ ավելին →

Մի աշխատանք լինի ու մի քիչ հույս…

Ռուզաննա Ամիրաղյան   Ամեն անգամ ամուսնու մասին խոսելիս Եղսիկի աչքերը լցվում են Եղսիկի միակ նպատակը ընտանիքը յոլա տանելն է Երկու տարի առաջ Ասատրյանների չորս հոգանոց ընտանիքը Լեռնագոգ գյուղից տեղափոխվեց Մեծամոր: 30-ամյա Եղսիկ Հակոբյանն իր 13, 12 և 9 տարեկան երեխաների հետ բնակարան վարձեց մի շենքում, որի այցեքարտը խափանված կոյուղու գարշահոտությունն է: «Ամուսինս մահացավ 1998-ին: Փոքրս […]

Կարդալ ավելին →

Հույսը սրտում` առանց ճաքած պատերի

Մարիաննա Գրիգորյան   Կար-չկար մի աղջիկ, որը երազում էր մեծանալ, փոքրիկ աղջիկ ունենալ ու երջանիկ կյանք ապահովել նրա համար…:   Փոքրիկ Սիրանիկն ու նրա սիրած տիկնիկը   Երեխա ժամանակ Անոն օրերով երազում էր, որ մանկատուն այցելուներ գան: Նա ոչ մեկին չէր սպասում. ծնողները մահացել էին, երբ 2 տարեկան էր, իսկ ուրիշ հարազատ չուներ: Պարզապես երբ […]

Կարդալ ավելին →

Թշվառություն Մարտակերտում

Լուսինե Մուսայելյան «Երեխաներս տաք շոր ու կուշտ ուտել են ուզում, իսկ ես` առողջություն: Դե, առողջությունն էլ կուշտ ու տաք լինելն է, էլի»,- սա է Մարտակերտում ապրող 36-ամյա Մանուշակ Բալայանի միակ ամանորյա ցանկությունը: Մանուշակի ամուսինը մահացել է 6 տարի առաջ ստամոքսի հիվանդությունից. «Պատերազմի ժամանակ մի անգամ վիրահատեցին, որից հետո նորից գնաց պատերազմի դաշտ: Բայց պատերազմից հետո […]

Կարդալ ավելին →