Տարվա արխիվներ 2006

«Սովորական մարդիկ»

Գայանե Մկրտչյան Լաուրայի հնամաշ կոշիկները ցեխի ու թրիքի մեջ կորած են: Վազելիս մտածում էր միայն շուտ տուն հասնելու մասին: Ամսվա մեջ այս մեկ օրը նրան անհամբերությամբ սպասում են վեց երեխաները, սկեսուրն ու ամուսինը: «Մամ, մամ, պիրե՞լ ես մեր հուզած կանֆետը»,- միաբերան հարցնում են մեծ ու փոքր, ու առանց մոր պատասխանին սպասելու` հարձակվում կոշիկներից ավելի մաշված […]

Կարդալ ավելին →

«Էս կյա՞նք ա»

Գայանե Աբրահամյան Հինգ ամսական Միքայելը պառկած է հին, երկաթե օրորոցում: Շորերն ու վերմակը նույնքան հին ու մաշված են, որքան բերանի դատարկ ծծակը, որ նա ագահորեն ծծում է, կարծես այն կարող է պատասխան տալ «Էսօ՞ր էլ եմ սոված մնալու» հարցին: Այդ հարցը հուզում է նաև Միքայելի 4 եղբայրներին ու 6 քույրերին, բայց նրանք մի քիչ մեծ են` […]

Կարդալ ավելին →

«Էլ նեղությանը դիմանիլ չիմ».

Արփի Հարությունյան Առավոտ ծեգին արթնանալով` Զոյան սկսում է ավլել փողոցները, իսկ Անդրանիկն աղբատար մեքենայով հավաքում է քաղաքի աղբը` հուսալով, որ գոնե այդ ամիս աշխատավարձ կստանան ու չեն ուշացնի երեք որդիների օրվա ճաշը` մակարոնն ու կարտոֆիլը: Բայց աշխատավարձը հազվադեպ են ժամանակին տալիս, երբեմն էլ` ընդհանրապես չեն տալիս: «Էրեխանց էն տարիքն ա, որ մինչև գիշեր ուտիլու պահանջ զգալ […]

Կարդալ ավելին →

«Ոչ մեկս էլ մենակ չի»

Մարիամ Բադալյան   7-ամյա Մերին ամուր փաթաթվել է մոր պարանոցին: «Իմ մամաս ա»,- ասում է նա ու համբուրում մոր այտը: Աջ ձեռքին հացի կտոր է, մեջը` շաքարավազ: Հարևաններն են տվել. գիտեն, որ Մերին քաղցր շատ է սիրում: 37-ամյա Թամար Սանթրոսյանի մեծացած ակնաբիբերով թախծոտ աչքերը խուլ կայծկլտացին` մատնելով սրտի թրթիռը: «Հա, բալես, գնա խաղա»,- ասաց նա […]

Կարդալ ավելին →

Սոված երեխայից ի՞նչ պահանջես

Սուրեն Դեհերյան   12-ամյա Սուրենը տանը մենակ էր, երբ Երևանից ժամանած անկոչ հյուրերը չկողպված դուռը հրելով ներս մտան և հարցրին ընտանիքի մեծերին: Հին մագնիտոֆոնը լցրել էր տունը փոփ երաժշտությամբ, որի հնչյունները, սակայն, բոլորովին չէին ներդաշնակում գորշ ու կեղտոտ պատերի ու դրանց մեջ ընթացող կյանքի ռիթմի հետ: «Մաման գնացել է ձորից ջուր բերի, պապան էլ գործի […]

Կարդալ ավելին →

«Քանդված էինք` քանդված երկրում…»

  Վահան Իշխանյան Գայանեն 13 տարեկան է, բայց նրա մանկությունն ավարտվել է: Նա երանությամբ է հիշում, երբ մի քանի տարի առաջ միայն խաղում էր ու ընտանիքի հոգս չէր քաշում: Հիմա Գայանեն պիտի և դպրոց գնա, և դասերն անի, և տան գործերը հասցնի` հացի խմոր հունցի, ամանները լվանա և այլ գործեր անի: «Երբ տրամադրությունս լավ է լինում, […]

Կարդալ ավելին →

«Ամանչում եմ».

Մարիաննա Գրիգորյան   Երբ Աքորի գյուղում ինչ-որ մեկն ուզում է պատկերավոր բացատրել, թե ինչ է չքավորությունը կամ «դժվար վիճակը», մատնացույց է անում գյուղի սկզբնամասը: Այնտեղ, երեք կատուների ու Չալո շան ընկերակցությամբ, երկու սենյականոց փայտե փտած «դոմիկում» գոյատևում է Կիրակոսյանների բազմանդամ ընտանիքը: Միջին տարիքի տղամարդը փորձում է ձեռքը վերցնել փայտը: Շարժումները դանդաղ են, մատները մի կերպ են […]

Կարդալ ավելին →

«Քեզ ի՞նչ ձևի կհագցնեմ-կկապցնեմ».

Վահան Իշխանյան   «Օղորմածիկ մերս ասում էր` էնքան ես սիրում Ռաջ Կապուրին, վերջը բռադյագա (ռուսերեն` թափառաշրջիկ) ես դառնալու»,- հիշում է Ավոն մոր մարգարեությունը: Ռաջ Կապուրը հնդկական կինոյի աստղ էր, որի ֆիլմերը 70-80-ականներին Հայաստանում շատ սիրված էին: Հատկապես նրա «Թափառաշրջիկը» ֆիլմը, որը չէր իջնում էկրաններից: Ֆիլմի երգերը շատերն անգիր գիտեին: Մայրը ճիշտ էր. ֆիլմի թափառաշրջիկ հերոսի կերպարի […]

Կարդալ ավելին →

Լեռնուհու վերածնունդը

Վահան Իշխանյան «Ես արդեն քայլում եմ, ես արդեն հաշմանդամ չեմ»,- այս խոսքերն է ասում Լեռնուհին, երբ առաջին անգամ պրոտեզներ է հագնում ոտքերին ու աջ ձեռքին ու սկսում քայլել: Լեռնուհի Իսոյանը ծնվել է 1968 թվականին: Վերածնվել է Քաշաթաղում (նախկին Լաչինի շրջան), որտեղ 2000 թվականին նոր ոտքեր ու ձեռք է ստացել: Ու նաև աշխատանք` դպրոցի գրադարանում: 1995 […]

Կարդալ ավելին →

Ես որ չանեմ, ո՞վ կանի

Ռուզաննա Ամիրաղյան «Իմ մամաս հիվանդ ա. խնդրում եմ` չզարմանաք ու չնեղանաք, եթե սկսի բարձր խոսել կամ հայհոյել: Չնեղանաք, ինքը հոգեկան հիվանդ ա, էլի, իմ մաման…»: 14-ամյա Պետրոս Ավչիևը մոր` Աննա Ավչիևայի հետ ապրում է Արարատի մարզի Մասիս քաղաքի բնակելի շենքերից մեկում: «Ես ինչքան առաջ եմ գնացել, բոլորը մեր հարևանների ու ընկերներիս շնորհիվ: Իրանք մեզ մեկ-մեկ […]

Կարդալ ավելին →
1 2